Berserker
Berserker trekt een dikke lijn tussen stevige metal en dansbare melodieën, en stapt daar vervolgens vrolijk overheen. Beast In Black laat snelle gitaren, grote toetsenpartijen en opvallend hoge zang tegelijk hun werk doen. De muziek klinkt verzorgd, maar heeft genoeg ruwe kracht om niet alleen een reeks zoete refreinen te worden.
Het openingsnummer Beast In Black zet meteen stevig door. De snelle partijen en felle stem geven de plaat een overtuigende start. Yannis Papadopoulos kan scherp en ruw zingen, maar ook een veel zachtere melodie dragen. Dat bereik geeft de liedjes ruimte om verschillende kanten op te gaan zonder dat de band zijn herkenbare geluid verliest.
Blind And Frozen laat de toegankelijkere aanpak horen. Het tempo ligt lager en het refrein krijgt alle ruimte. De toetsen maken de melodie groter, terwijl de gitaren genoeg druk houden. Het nummer werkt door die combinatie van een duidelijke vorm en een stem die flink durft uit te pakken.
Crazy, Mad, Insane duwt de danskant nadrukkelijk naar voren. Het ritme en de elektronische klanken horen bijna op een discovloer thuis, maar de band houdt het binnen zijn eigen zware geluid. Dat is waarschijnlijk het moment waarop deze plaat je wint of verliest. Wie zulke zoete melodieën en duidelijke popinvloeden afwijst, krijgt ze hier bijzonder royaal aangeboden.
Toch klinkt de combinatie meestal overtuigend. De gitaarpartijen zijn stevig genoeg en de zang heeft meer karakter dan alleen een groot bereik. Beast In Black doet veel met bekende ideeën, zonder te doen alsof er een heel nieuw genre ontstaat. De aantrekkingskracht zit in de uitvoering, de vaart en de melodieën. Berserker is een uitbundig debuut dat zijn lichte en zware kanten goed samenbrengt. Je hoeft de muziek niet ingewikkeld te maken wanneer de liedjes zo direct aankomen.
