Float & Aperture
Float & Aperture neemt de tijd voordat duidelijk wordt waar het naartoe wil. Vervolgens maakt Boss Keloid dat geduld de moeite waard. Op het eerste album in ruim vijf jaar krijgen de muzikanten de ruimte om elkaars ideeën te volgen. Dat levert zware progrock op die voortdurend van vorm verandert, met warme gitaren, beweeglijke baspartijen en de herkenbare stem van Alex Hurst als houvast.
Breeze haast zich niet naar een couplet en refrein. Eerst zoeken de instrumenten hun verhouding tot elkaar, daarna komt de zang erbij. Ook vervolgens blijft het nummer veranderen. Die aanpak loopt door de zeven tracks heen. Vijf daarvan duren langer dan zeven minuten, maar die lengte geeft de ideeën meestal ruimte om te groeien zonder ze alleen groter te maken.
Pedestal vindt tussen de bewegende onderdelen een sterke zangmelodie, terwijl de bas het geheel naar voren trekt. Landslide laat nog duidelijker horen waar Boss Keloid goed in is. De centrale riff verandert van gedaante, het gewicht neemt toe en de zang houdt ondertussen iets vast waar je als luisteraar op kunt terugvallen. Een ingewikkelde compositie hoeft een herkenbaar nummer niet in de weg te zitten.
Weight beweegt van een breekbaardere sfeer naar een veel zwaardere groove. Accord onderstreept het belang van de ritmesectie, terwijl Sanguine het slot een donkerdere en directere duw geeft. Dankzij die verschillen wordt het album geen lange oefening in muzikale vrijheid zonder richting.
Makkelijk maakt de band het je niet altijd. Sommige overgangen hebben meer tijd nodig om te landen. Ook nodigt het begin minder snel uit dan de melodieën soms doen vermoeden. Wie maar half luistert, kan daardoor een rommeliger plaat horen dan er werkelijk staat.
Daartegenover staat een band die goed aanvoelt wat er mogelijk is. Op Float & Aperture delen zwaarte, warmte en ongebruikelijke structuren dezelfde ruimte. Boss Keloid tekent de route niet uit, maar geeft hem genoeg karakter om het volgen aantrekkelijk te maken.
