Constructs
De zang geeft Constructs meteen een eigen gezicht. Fervence schakelt tussen zware grooves, elektronische sfeer en grote melodieuze refreinen, maar Stevie B houdt die onderdelen bij elkaar. Haar bereik geeft de nummers zowel agressie als kwetsbaarheid. De heldere zang weegt daarbij net zo zwaar als het hardere werk.
Voor zijn debuut bij Metal Blade heeft de band uit Austin goed nagedacht over de plek van de stem. De gitaren laten ruimte voor melodie, in plaats van elk gaatje met een technische vondst te vullen. Oculum krijgt daardoor een donkerdere, persoonlijkere sfeer. Miasma gebruikt een sterk refrein om direct contact te maken en hoort bij de nummers die het snelst blijven hangen.
Ook de zware kant heeft nog genoeg kracht. Zenith gaat er feller tegenaan en verbindt die uitvoering aan de druk van langdurige gezondheidsproblemen. Interwoven benut eveneens de afstand tussen de verschillende uitersten in de zang. Strakke ritmes ondersteunen die wisselingen, met een elektronische laag die het geheel groter maakt zonder zelf alle aandacht op te eisen.
Niet overal klinkt Constructs zo eigen als op de beste momenten. De productie is erg glad en sommige arrangementen nemen wel een heel keurige route naar het grote refrein. Af en toe zou een rafelrand, of een minder voorspelbare afslag, de muziek meer karakter geven. Het vakmanschap staat nergens ter discussie, maar niet elk nummer laat evenveel achter.
Toch heeft de band een stevige kern. In deze elf tracks komen identiteit, sterfelijkheid en persoonlijke strijd samen met muziek die toegankelijk wil zijn zonder haar gewicht kwijt te raken. Het titelnummer brengt die gedachte scherp in beeld: de dingen die mensen om zich heen opbouwen, zijn uiteindelijk tijdelijk.
Fervence levert een zelfverzekerde, zorgvuldig gemaakte plaat af. In de beste nummers verandert die zorg in emotie. Stevie B zorgt ervoor dat ook achter de strakke afwerking steeds een mens hoorbaar blijft.
