Dopamine Chamber
Fontaines D.C. blijft nieuwe manieren vinden om onrust in muziek te vangen. Op Dopamine Chamber trekt de band de grotere arrangementen van Romance verder de elektronica in. De stem van Grian Chatten verbindt ongemakkelijke pop, donkere dansmuziek en gitaarrock. Dat past bij een plaat over overprikkeling en de moeite om echt contact te maken. Ook onder de toegankelijkste nummers blijft iets schuren.
Mimesis laat goed horen hoe die combinatie werkt. Bas en synthesizers zetten een nummer over emotionele afstand in beweging. Het biedt een makkelijke ingang tot de plaat, zonder de sfeer op te vrolijken. Marianne blijft juist wat meer zweven en laat het arrangement evenveel gevoel overbrengen als de zang. Producer James Ford geeft de verschillende klanken voldoende ruimte. Daardoor klinkt de stap weg van een door gitaren gedomineerd geluid doordacht en overzichtelijk.
Wie vooral voor de band komt, vindt ook genoeg houvast. In Happy For You bouwen de gitaren steeds meer kracht op. Where Is Gone? brengt Chatten samen met Rosalía voor een opvallend duet. Hun stemmen vormen het menselijke middelpunt van een groots, orkestraler arrangement. Juist daar blijkt hoe goed die schaalvergroting kan werken als er een duidelijke emotionele kern is.
Die grootse aanpak heeft ook een keerzijde. Soms krijgt sfeer voorrang op vaart. De herkenbare invloeden uit eerdere elektronische rock maken de nieuwe richting bovendien minder radicaal dan de presentatie doet vermoeden. Een sterker refrein of een wat strakkere montage had hier en daar geholpen.
Toch geeft Dopamine Chamber Fontaines D.C. ruimte om te groeien, met behoud van de spanning die de band interessant maakt. De nummers zijn toegankelijk genoeg voor nieuwe luisteraars en eigenzinnig genoeg om geen achtergrondmuziek te worden. Niet alles valt perfect op zijn plek, maar verschillende hoogtepunten maken deze ambitieuze stap ruimschoots de moeite waard.
