FOLLOW THE WHITE RABBIT
FOLLOW THE WHITE RABBIT geeft de donkere wereld van GHØSTKID een persoonlijker middelpunt. Sebastian “Sushi” Biesler gebruikt het bekende konijnenhol om eenzaamheid en mentale druk te onderzoeken. De plaat werkt vooral wanneer de nummers die onderwerpen menselijk maken. Het horrordecor dient daarmee een groter doel dan alleen een volgend verontrustend beeld.
Ook voor het project zelf begint hier een nieuw hoofdstuk, na een verandering van bezetting. De gitaren, bas en elektronica van Sky van Hoff geven de muziek een strak kader. Daarbinnen beweegt de zang tussen gefluister, harde uitbarstingen en een helderdere melodieuze stem. Juist dat contrast maakt een groot deel van de plaat aantrekkelijk.
MOTHER DEATH laat de zware kant behoorlijk instabiel klinken. Elektronische beats en gitaren sluiten de veranderlijke zang in. Het titelnummer geeft die intensiteit een directere vorm, terwijl GIVE YOUR KIDS A GUN TO PLAY een dissonante breakdown toevoegt. De kracht die je van GHØSTKID verwacht is volop aanwezig, zonder dat agressie de enige beschikbare stemming wordt.
De meer open momenten zijn minstens zo nuttig. IVORY laat de helderdere stem meer gevoel dragen. LOVELY bewijst dat een rustiger nummer in deze wereld kan passen zonder erin te verdwijnen. NEON zorgt voor nog een andere afslag en helpt het album om onrust op meer dan één manier uit te drukken.
Die variatie wordt niet overal een samenhangend geheel. Sommige overgangen tussen stijlen voelen abrupt. Bekende metalcoregewoontes maken een aantal zware passages bovendien minder uitgesproken. Af en toe verbindt het concept de nummers sterker met elkaar dan de muziek zelf doet.
Toch heeft FOLLOW THE WHITE RABBIT een overtuigende emotionele kern. Op de beste momenten mogen kwetsbaarheid en geweld binnen hetzelfde nummer bestaan, zonder dat het ene alleen een ontsnapping uit het andere wordt. GHØSTKID is interessanter wanneer de mens achter het personage zichtbaar mag zijn. Dit album geeft die kant de ruimte.
