Fever
Graveyard wil vooruit op Fever. Waar Six vaak naar binnen gekeerd klonk, draaien deze negen nummers om beweging, warme vervorming en een ritmesectie die weet wanneer er gas bij moet. Op het zevende album van de Zweedse band blijft de blues de basis, maar krijgt het vertrouwde geluid meer tanden. Het is een directe plaat die gelukkig niet overal hetzelfde kunstje herhaalt.
Back From The Grave zet de toon met een zware groove en een dikke laag fuzz. Tongue Tied kiest vervolgens voor een meer onmiddellijke energie. Juist in de manier waarop die nummers vooruit blijven gaan, hoor je hoe goed de bandleden elkaar aanvoelen. De productie helpt daarbij: de instrumenten zitten dicht op elkaar, met genoeg warmte om de rafelranden aantrekkelijk te houden.
A Better Cut (Note To Self) geeft de gitaarpartijen ruimte zonder dat het nummer zijn vorm verliest. Time To Tell zoekt de blues nadrukkelijker op en brengt een wat dromeriger sfeer mee. Zulke verschillen zijn welkom op een plaat die de ballads grotendeels achter zich laat. Graveyard laat de zware stukken niet allemaal op dezelfde manier aankomen, ook al veranderen de ingrediënten nauwelijks.
Niet elk nummer houdt even stevig vast. Don't Shoot! overtuigt minder, en soms krijgt de vaart voorrang op een echt eigen karakter. Een grote koerswijziging is Fever ook niet. Wie daarop hoopt, krijgt vooral een zelfverzekerde nieuwe invulling van het bekende geluid.
Afsluiter Dead Note maakt dat gemakkelijk te accepteren. De langere speelduur geeft de band de ruimte om spanning op te bouwen en de emotie in het spel meer naar voren te halen. Dat blijft beter hangen dan een laatste flinke uithaal zou hebben gedaan.
Fever werkt omdat Graveyard goed begrijpt wat het verschil is tussen oud klinken en levendig klinken. De voorbeelden zijn vertrouwd, maar de energie, de gitaarklank en het gevoel voor groove maken deze zwaardere aanpak overtuigend.
