The Eye of Every Storm
The Eye of Every Storm haalt veel kracht uit wat Neurosis weglaat. De band laat meer ruimte tussen de zware uitbarstingen en bouwt zijn spanning met rustige gitaar, donkere toetsen en terughoudende zang. Het gewicht blijft aanwezig, maar hoeft zich niet voortdurend in volume uit te drukken. Daardoor krijgen kleine veranderingen in klank en ritme een grote betekenis.
Het titelnummer laat die aanpak bijzonder goed werken. Gitaar en drums zetten een afgemeten beweging neer, waarna het nummer langzaam van vorm verandert. De zachte zang maakt het middendeel kwetsbaar. Wanneer de stem later meer kracht krijgt, voelt die verschuiving als een gevolg van de opbouw. De muziek heeft tijd genomen om de spanning te laten ontstaan.
Left to Wander houdt nadrukkelijker vast aan de zware kant. De dichte gitaarpartijen geven het nummer iets dreigends, terwijl de trage voortgang genoeg ruimte laat om die klank echt te laten aankomen. Neurosis gebruikt herhaling om een omgeving op te bouwen waarin ieder extra geluid meetelt.
Bridges brengt de zachtere en hardere middelen overtuigend samen. De overgangen hebben een duidelijk doel en blijven onderdeel van dezelfde beweging. De riffs kunnen stevig binnenkomen zonder dat de kalmere passages daardoor slechts als voorbereiding voelen. Ook die rustige stukken hebben hun eigen gewicht.
Dat vraagt wel aandacht. De lange composities en sombere sfeer maken dit minder geschikt voor wie vooral directe songs of een volgende uitbarsting zoekt. Als je vooral snelle ontlading zoekt, kunnen de ingetogen passages lang aanvoelen. Toch ligt daarin ook de overtuiging van de plaat. De instrumenten werken zo nauw naar hetzelfde gevoel toe dat de rustige momenten hun spanning nauwelijks verliezen. The Eye of Every Storm laat een band horen die zijn kracht kent en genoeg vertrouwen heeft om haar gedoseerd te gebruiken.
