Far and Wide
Far And Wide laat horen hoeveel een helder arrangement kan opleveren. The Pineapple Thief kan elke vrije ruimte vullen, maar kiest er op dit album vaak voor om dat juist niet te doen. Gitaar, toetsen, bas en drums vormen een hecht geheel. De stem van Bruce Soord houdt ondertussen de menselijke kant van de muziek in beeld.
De band schreef met het podium in gedachten, en dat geeft de negen nummers een duidelijke richting. Er zit weinig afstand tussen het liedje en de manier waarop het wordt gebracht. De arrangementen kunnen nog steeds van vorm veranderen en langzaam groeien, maar de muziek onderbreekt zichzelf zelden om te laten horen hoe knap het allemaal is. Het drumwerk van Gavin Harrison speelt daarin een belangrijke rol. Hij geeft een nummer beweging en richting, in plaats van het alleen aan te kleden.
New World Order opent met een onrustige blik op de wereld en een stevige ritmische basis. Die spanning blijft door de plaat heen voelbaar. De muzikanten houden de uitvoering onder controle, terwijl de onderwerpen daar minder aanleiding toe geven. Still Living laat een zachtere kant van die aanpak horen. In Scattering Like Flies krijgt de gitaar vervolgens meer ruimte om de onderliggende onrust uit te drukken.
Niet iedere progliefhebber zal genoeg hebben aan die terughoudendheid. De band zoekt het eerder in kleine verschuivingen dan in plotseling machtsvertoon. Door de vrij constante sfeer dringen sommige nummers in het midden ook minder snel door. Ze vragen wel aandacht, maar trekken die niet automatisch met extra volume naar zich toe.
De langere afsluiter No Exceptions geeft dat geduld een passende bestemming. Het sterke aan Far And Wide is vooral hoe goed het spel en de composities op elkaar blijven reageren. Het is gedetailleerde muziek die je gemakkelijk kunt volgen, en een serieuze plaat die zichzelf niet onnodig moeilijk maakt. The Pineapple Thief weet zich in te houden zonder de emotie uit de nummers te halen.
