Monarch
Monarch laat horen waarom een beetje lelijkheid moderne rock goed kan doen. Dead Poet Society bouwt zijn derde album rond zware grooves, ongemakkelijke gitaarklanken en een stem die even kwetsbaar kan klinken als de muziek krachtig is. De fretloze gitaar blijft belangrijk voor dat eigen geluid. Bekende rockvormen krijgen er iets instabiels door. Grote melodieën zijn er genoeg, maar er trekt bijna altijd iets in de andere richting.
Hollywood On Fire maakt die spanning meteen duidelijk. De eerste klanken scheppen een vreemde sfeer voordat de band echt aanzet. Roach geeft het ritme een dwingendere rol. Een vrij eenvoudig idee wordt door het geluid en de uitvoering dreigend. De energie hoeft hier niet uit snelheid te komen. Het gewicht zit in de ruimte tussen de partijen en het gevoel dat alles uit het lood zou kunnen raken.
Jack Underkofler speelt daarin een hoofdrol. Zijn zang zweeft niet als een zelfverzekerde leider boven de riffs. Soms lijkt zijn stem er juist middenin vast te zitten, zeker wanneer de productie afstand of vervorming toevoegt. Lost geeft hem meer ruimte en vormt een welkome tempowisseling. Cold laat horen hoe de band een toegankelijk refrein kan schrijven zonder het ongemak weg te poetsen. The Art Of Suffering sluit vervolgens af op sfeer, in plaats van met een laatste krachtmeting.
De aanpak heeft wel grenzen. Het donkere geluid en de beheerste tempo's kunnen over een heel album beklemmend worden. Wie vooral een rij heldere rockanthems zoekt, kan er moe van raken. Afwisseling in klank krijgt hier meer aandacht dan variatie in snelheid.
Toch maakt Monarch van die keuzes een overtuigend geheel. De plaat is zwaar, emotioneel open en laat bewust wat vuil tussen de onderdelen zitten. Voor wie alternatieve rock met pakkende melodieën én een minder voorspelbaar oppervlak zoekt, zet Dead Poet Society hier een sterke volgende stap.
