we are unpeople
Er gebeurt veel op we are unpeople, maar moeilijk doet het debuut zelden. De Britse band schakelt tussen dikke alternatieve rockriffs, heldere samenzang en uitbarstingen van posthardcore. Die elementen zouden elkaar makkelijk in de weg kunnen zitten. Hier wisselen ze vooral de stemming, terwijl er steeds een duidelijke melodie overeind blijft. Het resultaat is zware muziek met een opvallend uitnodigend karakter.
clouds geeft een goede eerste indruk. De openingsharmonieën gaan over in een stevige riff, zonder dat het voelt alsof er plotseling een ander nummer begint. the garden legt een sterke basbeweging onder de melodie. haunted heeft een refrein dat zich makkelijk vastzet. De arrangementen bieden genoeg details, maar de band schaamt zich nergens voor direct plezier.
De hardere momenten zijn minstens zo belangrijk. swallow en kangareuben mogen schuren en geven tegenwicht aan de zoetere kant. Jake Crawford kan zijn zang flink doorduwen. De meerstemmige partijen met bassiste Em Lodge voorkomen dat die agressie de muziek eentonig maakt. blueprints laat een rustiger gezicht zien. Afsluiter as you were brengt de melodieuze en zware kanten vervolgens samen in een wat ruimere vorm.
Verschillende nummers verschenen eerder al als single of op de eerste ep. Wie de band nauw heeft gevolgd, krijgt dus geen volledig nieuwe verzameling. Die vertrouwdheid is het belangrijkste minpunt. Ze helpt ook verklaren waarom het album zo zeker klinkt: de nummers weten wat ze moeten doen en staan nu in een volgorde die goed werkt.
we are unpeople overtuigt vooral met goede liedjes. De plaat is uitbundig en toch helder, vrolijk zonder de frustratie onder het oppervlak kwijt te raken. Liefhebbers van Reuben, Biffy Clyro en de speelsere kant van harde Britse rock kunnen hier veel vinden. Voor een debuut weet de band al opvallend precies hoe al die energie het best tot zijn recht komt.
