Echoes of a Forlorn Land
Mental Cruelty wil meer ruimte dan een breakdown kan bieden. Echoes Of A Forlorn Land houdt het geweld van blackened deathcore overeind, maar bouwt er een bredere muzikale wereld omheen. Folkdetails, powermetalmelodieën en orkestrale arrangementen geven de nummers verschillende manieren om spanning op te roepen. Dat is ambitieus, zonder dat de muziek voortdurend lastig te volgen wordt.
Weltennacht biedt een ingehouden entree, waarna Fenrir de zware kant van de plaat openzet. Het slagwerk is fel, de zang gaat diep en de gitaren dragen melodische details die voorkomen dat het nummer alleen een uithoudingsproef wordt. Dat evenwicht tussen schoonheid en kracht loopt door het album heen.
Blood For Blood gebruikt strijkers om het contrast met het vervolg extra scherp te maken. Cry Of Batariel wisselt plotselinger van richting. Vanuit de snelheid belandt het kort in een folkachtige passage, voordat het zware werk terugkeert. Frost haalt het tempo vervolgens omlaag en gebruikt de afstand tussen een diepe, zware stem en helderdere hoge zang om een ander soort druk op te bouwen.
De productie heeft veel in goede banen te leiden. Jens Bogren houdt de grote arrangementen bij elkaar, al maakt de symfonische laag de gitaren soms wat minder scherp. Helheim en The Serpent Of Midgard zijn effectieve nummers, maar af en toe zou een directere aanval ze goed doen. Niet elke passage heeft de volledige omvang van de productie nodig.
Ride Of The Valkyries geeft de plaat een passend groot slot. De langere vorm ontwikkelt zich met gevoel voor drama. Daarmee wordt ook duidelijk waarom het zin heeft dat de band buiten de vertrouwde deathcorestructuren stapt: de extra ruimte krijgt daadwerkelijk een bestemming.
Echoes Of A Forlorn Land overtuigt vooral wanneer de nieuwe invloeden de composities echt veranderen. Mental Cruelty zoekt nog naar het beste evenwicht, maar levert hier een stevige, verbeeldingsrijke plaat af die meer biedt dan alleen een flinke klap.
