What We Leave Behind
Brymir maakt zware muziek waarbij stilzitten niet voor de hand ligt. What We Leave Behind gaat er snel vandoor, met heldere gitaarlijnen, koren en brede elektronische lagen. Het vijfde album van de Finse band heeft een donkerdere kijk op de wereld dan je op basis van die ingrediënten zou verwachten. Toch blijven de melodieën omhoog willen. De muziek is vaak krachtig en opbeurend tegelijk.
Slaying Star en Sleipnir zetten samen de omvang neer, waarna Tempestbound een van de duidelijkste melodische aanknopingspunten geeft. Het spel is scherp en de arrangementen blijven details toevoegen, zonder dat de nummers lange technische oefeningen worden. Ook het titelnummer benut de ontmoeting tussen moderne productie en de meer traditionele melodieuze wortels van de band goed.
True Darkness en Buried Legion laten de ruigere deathmetalkant horen. Die nummers zijn belangrijk, want het lichtere materiaal zou het geheel anders wel erg glad maken. De korte instrumentale rustpunten geven bovendien wat lucht tussen de grotere stukken, voordat de volgende golf aan activiteit zich aandient.
Niet elke melodie blijft even goed hangen. Sommige passages maken meteen indruk, maar krijgen minder karakter naarmate de plaat vordert. The Roaring King is zo'n moment waarop het evenwicht tussen omvang en compositie minder stevig voelt. Aan de muzikale mogelijkheden van Brymir ligt het niet. De vraag is vooral of elke laag ook het nummer eronder helpt.
Broken Dawn biedt een zachtere uitweg uit het eigen materiaal. De afsluitende Scooter-cover How Much Is The Fish gooit de sfeer daarna zo plotseling om dat hij als een los extraatje voelt. Als aardigheidje kan het werken, maar als afsluiting van het album is het minder overtuigend.
What We Leave Behind is daardoor wat ongelijk, maar blijft een goede tip voor liefhebbers van melodieuze deathmetal die van grote arrangementen houden. Brymir houdt de nummers compact en het spel levendig. De donkere onderkant biedt bovendien genoeg tegenwicht aan alle glans.
