Kaleidoscope
Kaleidoscope maakt het geluid van Siouxsie and the Banshees breder en bewaart tegelijk het onrustige karakter. De muziek is geregeld lichter en melodieuzer dan eerder. Toetsen en zorgvuldig gekozen details veranderen de vorm van de arrangementen. Budgies drumwerk voegt een soepele beweging toe die de verschillen bij elkaar houdt. De band kan andere ideeën proberen zonder dat de plaat een losse verzameling experimenten wordt.
Happy House maakt die verandering bijzonder duidelijk. De melodie is gemakkelijk te herkennen, maar het spel eromheen wordt nooit behaaglijk. Het ritme geeft het nummer een eigen beweging en ondersteunt niet alleen de zang. Het is toegankelijke muziek met genoeg spanning om herkenbaar van de Banshees te blijven.
Christine gebruikt akoestische gitaar en psychedelische kleuren voor een nog duidelijkere tune. De zachtere omgeving past bij de song zonder de vreemdheid weg te halen. Tenant stuurt het arrangement een minder uitnodigende kant op. Synthesizerklanken bewegen door een ingetogen ruimte die aan dub doet denken. Dat contrast geeft de plaat meer afwisseling dan alleen een verschil in tempo of volume.
Red Light maakt een camera-achtig klikgeluid onderdeel van het ritme. Het detail werkt doordat het aan het karakter van de song bijdraagt en niet alleen als een aardigheidje opduikt. Elders houdt Trophy een stevigere rockvorm vast. Skin brengt juist een dringender, galopperende beweging.
Sioux zingt met meer bereik en nuance, al klinken sommige frases nog wat onvast van toon. De terughoudendheid kan bovendien tegenvallen als je voortdurend de eerdere geluidsmuur zoekt. Toch maakt de helderdere klank ruimte voor verbeelding. Kaleidoscope vindt een vruchtbare balans tussen melodisch schrijfwerk, ongebruikelijke klanken en psychologische onrust. De beste songs blijven hangen doordat kleine keuzes in de arrangementen hun melodieën een eigen omgeving geven.
