GODBREATH
Stand Atlantic laat op GODBREATH meer licht binnen. Het vijfde album van de Australische band zet pakkende poppunk en glanzend afgewerkte pop voorop. De stem van Bonnie Fraser geeft de nummers hun karakter. Na de drukkere, soms schurende ideeën van het recente werk is dit een plaat die zich makkelijk laat oppakken. De band weet duidelijk wanneer eenvoud genoeg is.
LUCID opent vlot en koppelt een nerveuze ondertoon aan een direct refrein. NEXT2U zoekt het in gezondere relaties. Velcro zorgt vervolgens voor een nieuwe energiestoot. In die nummers overtuigt de nieuwe koers: de melodieën zijn helder, de vaart zit erin en Fraser heeft weinig extra opsmuk nodig om een zanglijn persoonlijkheid te geven.
Ook de rustigere momenten helpen. EDGE OF VEGAS draait het volume terug, zodat de kwetsbaardere tekst beter binnenkomt. HeadRush kiest voor een zoetere benadering. De elektronische popinvloeden in teeth passen goed bij het opgeruimde totaalgeluid. Het is geen enorme afwisseling, maar wel genoeg om te voorkomen dat de hele plaat één lange sprint naar het volgende refrein wordt.
Daar staat tegenover dat Stand Atlantic wat van zijn scherpe randjes inlevert. finger is gemaakt om meteen te pakken, maar de gepolijste vorm voelt ook vertrouwd. GODBREATH boeit het minst wanneer de productie net zo goed bij een andere moderne alternatieve popact had kunnen horen. Fraser zingt sterk genoeg om veel overeind te houden, al krijgen die stukken daardoor nog niet vanzelf een eigen gezicht.
Gelukkig bieden warmte en vaart voldoende tegenwicht. GODBREATH is een compacte, toegankelijke plaat voor wie vooral heldere melodieën en een energieke uitvoering zoekt. Stand Atlantic kan avontuurlijker zijn, maar de beste nummers laten zien dat een lichtere stemming ook nieuwe mogelijkheden biedt. Een prettige stap, al hoeft de band zijn eigenzinnigheid de volgende keer minder ver terug te draaien.
