Eerlijk is eerlijk, de enige reden dat ik naar London Calling (een soort van indoor festival van twee dagen bij het Paradiso in Amsterdam) ging, was voor Angine de Poitrine. Net als de rest van de wereld, ben ik dankzij hun live-optreden bij KEXP helemaal fan geworden.
Nou levert dit natuurlijk een gevaarlijke situatie op: de verwachtingen waren torenhoog en niet iedere band kan dit waarmaken. Ze hadden ook maar kort de tijd (50 minuten), dus dat geeft weinig ruimte om te herstellen.
Maar na hun retesterke opening met Angor hebben ze bewezen dat ze niet zomaar een band zijn. Een superstrak begin en de hele zaal ging gelijk uit z'n dak.
Dat ging over in Yor Zarad, wat qua sound net even wat meer math rock is dan hun opening. Maar man man, wat een performance. En natuurlijk door met hun andere knaller: Mata Zyklek. En dit is waar de moshpit pas echt losging. Er vlogen dobbelstenen door de zaal. Het was gewoon een heerlijke chaos.
Via Sarniezz, nog een geniaal nummer, gingen ze door naar hun virale hit: Fabienk. Zoals je zou verwachten, ging de zaal ook hier weer helemaal uit z'n kokosnoot. Tenminste, eigenlijk is dat het hele concert niet gestopt.
Met Sherpa kwam de setlist tot een einde en iedereen is nog even flink losgegaan. De eerder genoemde chaos is nooit verdwenen en dat was nou net zo heerlijk aan dit concert.
Wat me verbaasd heeft, is hoeveel interactie ze toch nog wisten te maken met het publiek. Zelfs al kun je hun gezichten niet zien, hadden ze er overduidelijk plezier in, en dat merk je aan alles.
Als je ooit de mogelijkheid hebt om ze live mee te maken: zorg ervoor dat je een kaartje hebt. Want het enige slechte wat ik kan noemen over dit concert, is dat het te kort was.
