Doombia, Vol. 2: El Diablo Que Conoces
Ik had nooit eerder van Doombia gehoord, maar ze hadden ons gemaild met het verzoek om dit album te beluisteren. Vandaag uitgekomen (6 november 2026), dus vers van de pers. Blijkbaar is de opname van dit album gedaan met Justin Phelps, die ook betrokken was bij o.a. Mars Volta. Nou is Mars Volta natuurlijk ook geen doorsnee popmuziek, dus dat belooft vuurwerk. Ik verwacht in ieder geval geen Ed Sheeran.
Het eerste nummer Doombia Viene begint op bijzondere wijze. Het lijkt alsof een Mexicaans volkslied is gekruist met een soort post-rock grunge achtige band. Het heeft iets zwaars, maar tegelijk ook iets lichts. Maar na drie minuten weet ik nog steeds niet helemaal waar ik nou naar luister - maar dat vind ik persoonlijk geen vervelende ervaring.
Doombiando heeft weer die catchy latin vibes onder de zware gitaren, die ik ook in het vorige nummer al opmerkte. Maar in dit nummer wordt wat meer 'losgelaten', de muziek opent wat meer op. Wat de vocals betreft: zowel in dit nummer als het vorige, is die Deftones-achtige stijl niet helemaal mijn ding.
Het volgende nummer genaamd ¿Quién Soy Yo? heeft ook weer zo'n lekkere latin beat op de achtergrond. Maar nu begin ik me wel een klein beetje te storen aan de vocals. Dat gezegd hebbende, is dit wel echt een heel lekker zwaar nummertje waarin twee (drie? vier?) stijlen heerlijk bij elkaar komen. Het contrast tussen wat ik van de zang vind en wat ik van de muziek vind, is op dit punt alleen maar verder gegroeid.
Bosteza is een soort intermezzo in het album. Een andere sfeer, met wat instrumentaal werk van een minuutje, om daarna keihard in Dejar de Tomar terecht te komen. Wederom een hele coole track, ik kan niets anders zeggen. Man and His Castle voelt tussen de andere tracks wat meer doorsnee, maar kan rekenen op een keiharde double-time sectie.
El Diablo Adentro is weer een kort instrumentaal nummer van ongeveer een minuut, maar heeft zeker niet dezelfde chille vibe als Bosteza. Het functioneert ook niet echt als een introductie op El Baile de las Fantasmas, wat echt weer een compleet andere sfeer neerzet. We zitten ineens weer in de latin sferen. Ook dit nummer is volledig instrumentaal en is echt wel cool, maar ik voel dat ik zoekende ben naar een lijn in dit album. Als ik al op reis word genomen, is het vooral een verwarrende reis. Ook La Costa Oregoniana is een rustige akoestische track die ook weer niets met de rest te maken lijkt te hebben.
Van daaruit gaan we door naar Searching. Misschien de minst sterke track die ik tot nu toe op dit album heb gehoord; op zichzelf niet verkeerd overigens, maar gewoon niet heel tof. Ik kan me wel voorstellen dat een live publiek op dit nummer juist helemaal uit z'n dak gaat, dus het heeft ongetwijfeld een functie in het repertoire.
Machine in the Ghost is weer een langer nummer, van bijna 7 minuten, en geniet een chille intro en een kenmerkende latin baslijn. Ja, ook dit is weer een tof nummer, met de juiste dynamiek en interessante melodielijnen. En inmiddels denk ik ook het genre voor dit album te hebben gevonden: progressieve latin rock. De bridge geeft een soort van Tool-achtige vibe. De muziek slingert alle kanten op en is nooit saai, dat geef ik ze.
Met Màs laat de band zich weer van een andere kant zien. Maar ook dit korte intermezzo lijkt weinig met de rest van de muziek te maken te hebben, behalve een auditieve reset om weer vers Hardest Pill in te gaan: een nummer dat grappig genoeg iets bekends heeft. Ook dit is toch stiekem wel weer een hele vette track.
En met zo'n vol nummer, gaan we ineens in een prachtig akoestisch gitaarstukje van net iets meer dan een minuut: El Vuelo. Voor de verandering is het contrast tussen de intermezzo en het laatste nummer van het album niet zo enorm. Te Extraño begint rustig en heeft hier duidelijk de latin invloeden meer op de voorgrond. Naarmate het nummer vordert wordt het iets harder, maar het ontaardt nooit in die zware gitaren die we in de rest van het album wél hebben gehoord.
Dus ja: wat vind ik hier nou van. Enerzijds is het muzikaal uitstekend uitgevoerd, is de balans tussen latin en rock/metal uitstekend gevonden, en is dit album gewoon echt een hele toffe wirwar aan allerlei tracks, stijlen, invloeden en willekeurige geluiden. Tegelijkertijd heb ik me hier en daar gestoord aan de zang, waarbij ik ervan overtuigd ben dat een extra take om het net wat strakker te krijgen echt geen overbodige luxe was geweest. Maar uiteindelijk heb ik na het luisteren van het hele album wel de neiging om hem nog een keer op te zetten, dus ze hebben iets goed gedaan.
