Punk Ruins

Punk Ruins

Punk Ruins haalt veel uit een directe aanpak. Fake Names bestaat uit muzikanten met een lange geschiedenis in punk en hardcore, maar gebruikt zijn derde album vooral om goede nummers te spelen. De gitaren bijten, de melodieën zijn helder en Dennis Lyxzén geeft de uitvoering voldoende karakter om vertrouwde ingrediënten levendig te houden.

De plaat werd in vijf dagen opgenomen bij Electrical Audio, met Matthew Barnhart achter de knoppen. De band behield de energie van opnamen die aanvankelijk als demo's waren bedoeld. Dat werkt in zijn voordeel. Het samenspel is zeker zonder overdreven bijgeschaafd te klinken. De korte, doelgerichte nummers geven weinig ruimte om af te dwalen. Niemand lijkt te hoeven bewijzen hoe hard deze muziek kan zijn.

Until It's Normal maakt de melodieuze koers meteen duidelijk. Het titelnummer geeft de gitaren wat meer posthardcore mee. Diamond Buzz laat de bas een donkerder, hypnotischer nummer sturen. Cover The Distance heeft ruimte voor een gitaaruitloop met een breder rockgevoel. Zulke details zorgen voor variatie zonder dat de plaat een rondgang langs genres wordt. Het blijft duidelijk dezelfde band.

Punk Ruins verfijnt vooral wat Fake Names al goed kan. Wie de ontregeling van Refused of de felle haast van klassieke D.C.-hardcore zoekt, vindt hier een ontspannener en melodieuzer album. Een deel van het plezier is zo vertrouwd dat de plaat zich misschien niet meteen van het eerdere werk onderscheidt.

Dat maakt de nummers zelf niet minder effectief. Punk Ruins is compact, pakkend en goed gespeeld, met een zanger die ook een eenvoudige hook spanning kan geven. De plaat werkt direct als verzameling punknummers. De gitaar- en baspartijen bieden vervolgens genoeg details om terug te komen. Hier maakt ervaring de muziek beter, zonder dat het verleden zwaar op de schouders van de band ligt.

Ontvang nieuwe reviews in je inbox

Vier nieuwe reviews uit jouw favoriete genres. Jij kiest de muziek, wij sturen je de reviews.