Not Alone
John Coffey geeft het lawaai op Not Alone een duidelijk doel. De Nederlandse band mengt nog steeds punk, hardcore en rock-'n-roll met zware gitaren en veel vaart. De nummers zoeken ondertussen evenzeer naar verbinding als naar ontlading. Dat maakt de plaat uitnodigend: boosheid mag er zijn, maar hoeft niet het eindstation te worden.
Hang The Choir trapt af met stevige riffs en afwisselende stemmen. Time Is Up Now houdt het tempo hoog en bewaart ruimte voor herkenbare hooks. All Bark, No Bite laat horen hoe vanzelfsprekend de band een riff kan laten stuiteren. Hier valt de fysieke kracht van John Coffey meteen op zijn plek: strak samenspel, directe vaart en een refrein dat boven het lawaai uit kan komen.
De bredere arrangementen werken wisselend. Het titelnummer neemt gas terug en geeft het verhaal over de psychische problemen van een vriend een zachtere omgeving. It's You zoekt nadrukkelijker de melodieuze heartlandrock op. Dat triomfantelijke gevoel past bij de nadruk op steun en samenzijn. In Do Not Teach vallen de extra elementen minder soepel in elkaar. Call Of The Bear zet de aanmoediging soms wat te dik aan.
Daar zit ook de belangrijkste afweging van het album. De grotere refreinen en de verzorgdere vorm maken de nummers toegankelijker, maar kosten een beetje van de ongeremde felheid. Niet ieder experiment helpt het liedje. Af en toe had een eenvoudigere, ruwere uitvoering meer kracht gehad.
Toch heeft Not Alone genoeg goede riffs en overtuiging om meer te zijn dan een geruststellende boodschap. John Coffey weet wat het kan bieden: ruimte om te schreeuwen, genoeg aanleiding om te bewegen en de herinnering dat je moeilijke dingen niet alleen hoeft te dragen. De plaat werkt het best wanneer die drie samenkomen. Op die momenten is extra versiering nauwelijks nodig en komt de band bijzonder direct binnen.
