Crisco
Crisco laat een danslustige Miranda Lambert horen. Samen met producer Jesse Frasure mengt ze countryzang met discoritmes, soepele baslijnen en een flinke hoeveelheid strijkers. Het idee is meteen duidelijk en het geluid heeft charme genoeg. De lastigere vraag is of de nummers meer bieden dan een aantrekkelijke verpakking.
Op de sterkste momenten lukt dat zeker. Right Where We Left It gebruikt het verzorgde arrangement om een helder emotioneel verhaal te ondersteunen. Two Things Can Be True voegt een zachtere vorm van verdriet toe, met pedalsteel die de warmte net genoeg pijn meegeeft. Lamberts beheersing als zangeres blijft een van de grootste pluspunten. Ze kan licht zingen zonder ieder gevoel klein te maken.
A Song To Sing, haar duet met Chris Stapleton, laat de muzikale richting goed horen. De ontspannen groove geeft beide stemmen ruimte en verbindt de countryinvloeden met de dansvloer. Cuttin' Onions laat Lambert vervolgens wat feller uit de hoek komen. Zulke wisselingen in houding zijn welkom op een plaat die qua afwerking zo gelijkmatig klinkt.
Die eenheid wordt soms ook een beperking. Een deel van de teksten lijkt tevreden met het idee om country en disco samen te brengen. Het titelnummer geniet vooral van die combinatie, zonder er veel mee te doen. Sommige liedjes laten een prettige indruk achter, maar geven weinig reden om terug te keren. De productie blijft dan beter hangen dan het verhaal.
Zo wordt Crisco een aangenaam uitstapje met duidelijke grenzen. Lambert voelt zich hoorbaar thuis in deze omgeving. Een lichte, vrolijke plaat hoeft zich daar ook niet voor te verontschuldigen. Wat meer van haar scherpste schrijfwerk had het plezier alleen langer houdbaar gemaakt. Voor de grooves en de zang valt hier genoeg te halen, met een handvol sterke nummers als extra beloning. Een nieuw hoogtepunt in haar loopbaan is het niet.
